TOM 6/ ZASADY: ŹRÓDŁO ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO

ŹRÓDŁO ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO

1. Sakrament chrztu
Źródłem życia chrześcijańskiego są ożywcze wody chrztu świętego. Nadziemskie „Wierzę" jest królestwem wiary. Do tego królestwa Chrystus nas powołuje. „Kto uwierzy i ochrzci się, zbawiony będzie, kto nie uwierzy, będzie potępiony" (Mk 16, 16). Życie zatem chrześcijańskie zaczyna się od wiary i chrztu. Przez chrzest jako przez bramę wchodzimy do królestwa Chrystusowego, stajemy się chrześcijanami, obywatelami królestwa. Przez ten sakrament otrzymujemy życie nowe, odrodzeni w Duchu Świętym i z wody, według tego, co sam Pan Jezus powiedział: „Jeśli się kto nie odrodzi z Ducha Świętego i z wody, nie może wejść do królestwa niebieskiego". Dlatego chrzest nazywa się i jest w rzeczywistości odrodzeniem, czyli nowym narodzeniem się człowieka, nie tak, jak [myślał] Nikodem, żeby człowiek miał się rodzić powtórnie według praw natury (por. J 3, 4), lecz rodzi się do życia nadprzyrodzonego, które ponieważ jego sprawcą jest Jezus Chrystus, nazywa się chrześcijańskim.

2. Wymowa obrzędów chrztu
To życie nowe symbolizują nam głęboko ceremonie chrztu świętego. Ponieważ to życie jest ponad zmysły, przeto zaraz na wstępie do tego królestwa żąda nowochrzczeniec wiary, to jest tej umiejętności i wiedzy Boskiej, która nie zmysłami i rozumowaniem poznaje tajemnice życia Bożego, lecz poddaniem rozumu i woli pod powagę Boską, w zależność od prawdy objawionej, której ani zmysły spostrzec, ani rozum pojąć nie może. To poddanie rozumu i woli prawdzie Boga, zapewnia żywot wieczny. Znaczy następnie kapłan czoło i serce nowo chrzczonego znakiem krzyża, na znak, że to nowe życie płynie przez moc krzyża i śmierci na Golgocie, przez zasługi Jezusa Chrystusa. Ponieważ przez grzech pierworodny człowiek stał się niewolnikiem czarta, przeto następują egzorcyzmy, mocą których szatan traci swą władzę i czyni miejsce Bogu, prawemu właścicielowi człowieka; wpuszczanie soli w usta, namaszczenie śliną uszu i olejem świętym na piersiach i między łopatkami oznacza, że przy tym odrodzeniu i zmysły, i serce, i wszystkie siły stają się poświęcone, aby odtąd służyły jedynie Boskiemu Panu. Odmówienie Wierzę i Ojcze nasz streszcza, jakim ma być to przyszłe życie chrześcijańskie, to jest że ma się opierać na prawach Boskich i nimi się kierować z pomocą łaski, którą mu wypraszać będzie Ojcze nasz, ze wszystkimi potrzebami do tego życia.

3. Nowy człowiek i nowa rodzina
Po wyraźnym wyparciu się szatana, jego pychy i spraw jego, i po ponownym utwierdzeniu wiary w Trójcę Świętą, spływa po głowie „w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego" ożywczy i życiodajny zdrój wody odradzającej; przez ten znak sakramentalny i słowa z nim połączone, spływa do duszy nowa łaska życia i Duch Święty bierze duszę w swoje posiadanie, czyniąc ją świątynią Boga. Człowiek, nie tracąc życia naturalnego, podnosi się do stanu nadnaturalnego, staje się nowym człowiekiem, nowym stworze¬niem z nowym życiem, staje się dzieckiem Boga, aby zachować Jego przykazania i kochać Go całym sercem. Z tym nowym życiem otrzymuje też człowiek nowy nadprzyrodzony organizm, by to życie rozwijać i doskonalić. Oprócz laski odradzającej, otrzymuje nowo ochrzczony charakter, przez który staje się członkiem Chrystusa, obywatelem królestwa, czyli Kościoła, sposobnym do przyjmowania innych sakramentów; ponadto otrzymuje cnoty wlane i dary Ducha Świętego, prawo do łask uczynkowych, by przez nie mógł skutecznie i praktycznie prowadzić życie chrześcijańskie, wreszcie nie tylko całkowite zgładzenie grzechu pierworodnego i wszystkich, jakie by miał uczynkowych, lecz także wszystkich kar za te grzechy należnych. W ten sposób odrodzony nie tylko sam staje się świątynią Boga, lecz wchodzi w wielką rodzinę chrześcijańską, by w niej pod przewodnictwem Chrystusa i w zależności od Niego, żyć prawdziwym życiem chrześcijańskim.

GK 3 (1929) 78-79