TOM 6/ ZASADY: MARYJA - SZAFARKA ŁASKI

MARYJA - SZAFARKA ŁASKI

1. Treść nauki o szafarstwie łaski przez Maryję

Nauka o szafarstwie łask wszystkich przez Maryję głosi nam tę prawdę, że żaden człowiek, począwszy od chwili Wniebowzięcia Maryi, nie otrzymuje inaczej łaski, jak za Jej pośrednictwem; nadto, że nikomu od samego upadku Adama aż do Wniebowzięcia nie przypadła żadna łaska bez udziału Maryi, Streszcza tę naukę św. Efrem, mówiąc: „Przez Ciebie, Maryjo, wszelka chwała, cześć i świętość od pierwszego Adama i aż do skończenia świata apostołom, prorokom, sprawiedliwym i pokornym, przyszła, przychodzi i przychodzić będzie!" Rozumie się, że kiedy w Starym Testamencie Bóg rozdzielał łaski. Matki Bożej jeszcze nie było; nie mogła więc pośredniczyć, nie istniejąc; wszyscy zatem ci ludzie żyjący przed przyjściem Chrystusa otrzymywali laskę przez wzgląd na przyszłą łączność Maryi z Jezusem w Jego dziele zbawczym i przez wzgląd na przyszłe zasługi.

Kiedy mówimy, że wszystkie laski przechodzą do nas przez ręce Maryi, nie znaczy to koniecznie, żeśmy przedtem o te Jaski prosili przez Maryję; może bowiem być dana laska, choćbyśmy o nią nie prosili przez Maryję; niezawodnie daleko większy i pewniejszy będzie skutek, kiedy w potrzebie laski wezwiemy Maryję, i kto by dobrowolnie i z własnej winy nie wzywał Maryję, tym samym okazałby się łaski niegodnym. Pośrednictwo Maryi nie oznacza również, jakoby Ona zmuszała Chrystusa, by się wstawiał za nami do Ojca, jakoby Chrystus nie był w stanie sam tego uczynić. Kiedy zatem mówimy, że wszystkie łaski przechodzą do nas przez ręce Maryi, myśl jest ta, że w obecnym porządku łaski i z Boskiej woli Maryja pośredniczy we wszystkich łaskach i żadna bez Jej pośrednictwa nie dostaje się ludziom w udziale. Pośrednictwo jednak Maryi nie jest pierwszorzędną przyczyną łaski, lecz drugorzędną i w szafowaniu łaską Maryja jest podporządkowana [...] Chrystusowi.

2. Strumień niebieski

Pełna pociechy nauka o szafarstwie laski przez Matkę Jezusową znajduje swój wyraz w dziecięcej ufności wiernych do Maryi, przez której przyczynę zawsze się uciekamy do Boskiej wszechmocy. „Jest bowiem Maryja [...], jakby niebieskim strumieniem, przez który fale łask i darów wszystkich spływają do serc śmiertelnych nędzarzy. „Cokolwiek jest w nas nadziei, cokolwiek łaski, cokolwiek zbawienia, wiemy, że od Niej i przez Nią przychodzi. Całą przeto pełnią serca, wszystkimi tkankami duszy i wszystkimi pragnieniami czcijmy Maryję, bo taka jest wola Tego, który nas całych i całkiem chciał mieć przez Maryję".

Szukając u Maryi pośrednictwa, opieramy się na tym fundamencie, że ma „urząd" jednania nam łaski Boskiej, który to urząd zawsze spełnia u Boga. Wszelka bowiem łaska, która na ludzi spływa na ten świat, potrójną drogę przechodzi: od Boga do Chrystusa, od Chrystusa do Dziewicy, od Dziewicy do nas. Stąd wszystko przechodzi przez Maryję.

3. Szafuje łaskami - bo je nabyta

Maryja rozdziela i może rozdzielać łaski, bo je nabyła. Już pełna łaski z wyboru Boga, skarbiec dziewiczej duszy wzbogaciła nieskończenie przez ciągłe wzniesienie do Boga, przez ciągły stosunek i bliskość z Chrystusem, przez działalność Ducha Świętego i łączność" w każdym dziele Chrystusa. Zebrała wiec skarb nieprzebrany, tyle zasług, choć nie w tej mierze doskonałości, ile Chrystus, bo zawsze z Nim była najściślej złączona. Stąd słuszną jest rzeczą, aby w tym skarbie, do którego zebrania się przyczyniła, jako Współpracowniczka w dziele zbawienia, miała współszafowanie.

Jest również Maryja prawdziwie Współodkupicielką i godność tę zawsze zachowuje. Jak więc Jezus Chrystus „zawsze żyje, by wstawiać się za nami" (Hbr 7, 25), tak Maryja zawsze żyje z Chrystusem i Jej łączność z Nim nigdy nie ustaje, trwa wiecznie. Dlatego Maryja ma pewien tytuł do wszystkich łask l szafowania nimi na naszą korzyść. Ponadto, jeżeli zwrócimy uwagę na świętych, którzy tu na ziemi już byli tak potężnymi orędownikami u Boga, a potężniejszymi są w niebie, to cóż powiemy o Maryi, która miała tak ścisłą łączność z Chrystusem na ziemi, i teraz cieszy się chwałą i ustawicznym widzeniem Boga, jak nikt ze świętych, jak nikt z aniołów? Uczestniczy więc nie tylko w widzeniu Boga, lecz także w szafarstwie skarbami Bożymi.

4. Orędownictwo Maryi

Pośrednictwo swoje sprawuje Maryja przede wszystkim przez wstawianie się za nami do Boga, orędując. Ze zjednoczenia się bowiem jakiegoś świętego z Bogiem i z jego miłości do bliźnich rodzi się wstawiennictwo za drugich. Maryja jest w najściślejszym i najwyższym stopniu połączenia z Bogiem i największą posiada miłość ku nam. Ponadto Maryja, ciesząc się widzeniem Boga, w Nim widzi potrzeby wszystkich i każdego z osobna. Stąd, pełna miłości, za nami się wstawia i wyprasza łaski. Uzasadnia tę prawdę św. Tomasz, pisząc: „ponieważ modlitwa (wstawiennictwo) za drugich wypływa z miłości, o ile święci w niebie (u celu) są w doskonalszej miłości, o tyle więcej modlą się za tych, którzy są jeszcze w drodze; o ile są bliższymi Boga, o tyle modlitwy ich są więcej skuteczne". Stosując to do Maryi, widzimy, że Ona nas najwięcej miłuje, będąc nie tylko Współodkupicielką, lecz Matką; najściślej jest zjednoczona z Bogiem, jako Matka Boga. Z tych dwu prawd wypływa trzecia, że Matka Boga i ludzi modli się za nami [...] i łaski nam wyprasza, że Jej modlitwy są najskuteczniejsze.

5. Szafuje łaskami - bo jest Matką

Pośrednictwo i orędownictwo Maryi za nami szczególniejszej mocy nabywa z tytułu, że Matka Jezusa jest równocześnie naszą Matką; tytuł ten przysługuje Maryi nie tylko z tego powodu, że jest jako nowa Ewa zjednoczona z Chrystusem, nowym Adamem w dziele naszego zbawienia, jak niegdyś Ewa była złączona z Adamem w dziele naszego upadku, lecz z uroczystego ogłoszenia Maryi jako Matki naszej pod krzyżem (por. J 19, 26 n.) Ceną swych boleści pod krzyżem szczególniej zrodziła nas do łaski z Jezusem Chrystusem, stała się Matką naszą i jako taka uroczyście została ogłoszona na wszystkie przyszłe wieki. Czyż można przypuścić, by Maryja, poświęciwszy Syna swego, mogła na chwilę o nas zapomnieć? Na czymże ta pamięć polega, jeśli nie na ciągłym wstawianiu się za nami, abyśmy mieli łaskę zbawienia, z nią współpracowali i w niej wytrwali? Jednym słowem, Maryja jest szafarką wszystkich łask w sprawie naszego zbawienia.

6. Zdania Ojców

Pomijając zdania Ojców Kościoła, dotyczące tej prawdy, poprzestajemy na dwu: św. Jan Damasceński przedstawia nam Maryję jako Pośredniczkę łaski z powodu jej wszechpotężnego orędownictwa: „O Maryjo, której orędownictwo nie może być odrzucone, ani modlitwa nie może być pominięta; Tyś najbliżej Boga i ponad wszystkich aniołów wyższa! Przez Ciebie, jak długo na tym świecie żyjemy, nigdy nam pomocy nie braknie do czynienia dobrze". Pięknie tę prawdę przedstawia serdeczny czciciel Maryi, św. Anzelm, opierając się na macierzyństwie Maryi: „Dlatego takiego pomocnika szukam, jakiego po Synu Twoim nie może być mocniejszego ani lepszego świat znaleźć nie może. Ma świat apostołów, patriarchów, proroków, męczenników, wyznawców i dziewice, dobrych i najlepszych pomocników, których ja pragnę pokornie wzywać. Ty zaś. Pani, ze wszystkich tych pomocników wyższa i lepsza jesteś, ponieważ nad tymi i innymi świętymi, także nad duchami niebieskimi i nad królami świata, nad bogatymi i ubogimi, nad panami i nad sługami, nad małymi i wielkimi Panią jesteś, i co mogą ci wszyscy z Tobą, Ty sama możesz bez nich wszystkich. Dlaczego to możesz? Matką jesteś Zbawiciela, Oblubienicą Boga, Królową nieba i ziemi, i wszystkich żywiołów razem. Ciebie wiec szukam, do Ciebie się uciekam! I abyś we wszystkim pomogła, pokornie proszę. Gdy Ty milczysz, nikt się nie wstawi, nikt nie pomoże, gdy Ty się modlisz, wszyscy się modlić będą, wszyscy pomogą". Tak jednomyślnie głoszą Ojcowie święci, tak głoszą orzeczenia papieży, tak czuje serce chrześcijańskie, że przez zasługi Maryi, przez Jej orędownictwo wszystkie łaski Boże spływają na nas. Stąd niech nie zapomina wszelki chrześcijanin wzywać pośrednictwa Maryi, kochać Ją i czcić jak dziecko. Wszystko wówczas od Niej otrzyma, choćby dla siebie o nic nie prosił, bo Matka nie może zapomnieć o dziecku. Maryja zapewni swoim czcicielom laski nawrócenia, postępu w uświęceniu, wreszcie wytrwania. „Wszystko nam Bóg daje przez Maryję, bo całkiem i całych chciał nas mieć przez Maryję".

GK 4 (1930) 268-271