TOM 6/ ZASADY: O KAPŁAŃSTWIE CHRYSTUSOWYM

O KAPŁAŃSTWIE CHRYSTUSOWYM

Rozwój naszego życia duchowego w wielkiej! mierze zależy od naszego udziału i łączności z kapłaństwem Chrystusowym. Jezus Chrystus z woli swego Ojca niebieskiego jest naszym Pośrednikiem między niebem a ziemią. Łącząc się z Chrystusem, łączymy się z Bogiem. Cześć, jaką oddajemy Trójcy Najświętszej czy to w modlitwie, czy w ofierze, czy w innej formie, wewnętrznie czy zewnętrznie, bez łączności z kapłaństwem Chrystusowym byłaby bez treści i martwym objawem.


1.Warunki kapłaństwa
[...] List do [Hebrajczyków] wymienia trzy warunki potrzebne do kapłaństwa: Albowiem każdy najwyższy kapłan z ludzi wzięty, dla ludzi bywa postawiony w tym, co do Boga należy, aby ofiarował dary i ofiary za grzechy, i dodaje: Żaden sobie tej czci nie bierze, jedno który bywa wezwany od Boga (por. Hbr5, 1-4).

a. Kapłan powinien być z ludzi, człowiekiem. Czemu? Dlatego, by mógł się „użalić" według wyrażenia Apostoła tych, co nie umieją i błądzą. Będąc bowiem człowiekiem, jest członkiem wielkiej rodziny, podległy ułomnościom, cierpieniom i nędzom natury ludzkiej, zna ją z własnego doświadczenia i przejść własnej duszy, i stąd może ją przedstawić Bogu z większym skutkiem. Gdyby kapłan był aniołem, duchem, nie mógłby czuć i znać z doświadczenia naszych ułomności, a my również nie mielibyśmy odwagi, ani nie umielibyśmy mu przedstawić naszego stanu.

b. Kapłan powinien być nie tylko z ludzi wzięty, ale i „dla ludzi postawiony". Sam, będąc obciążony wspólną niemocą ludzką, nie byłby w stanie stanąć przed Bogiem, nie ma prawa przemawiać do Boga w imieniu drugich, sam pośrednictwa potrzebując;
stąd dla spełniania swego urzędu potrzebuje upoważnienia, powołania, wyboru ze strony Boga, aby móc urzędowo i prawomocnie spełniać rolę pośrednika między ludem a Bogiem. To jest istotne zadanie kapłana; wstępuje on z tej ziemi do nieba, niosąc
cześć całej ludzkości, jej wołania i prośby, i schodzi znowu na ziemię, niosąc błogosławieństwo Boga.

c. Stąd kapłan musi być poświęcony, konsekrowany, to jest oddzielony od spraw powszednich, a oddany zupełnie na służbę Bogu i braciom. Bo chociaż wszyscy ludzie mają najistotniejszy obowiązek żyć dla Boga, bo od Niego i przez Niego i dla Niego są wszystkie rzeczy (por. Koi l, 16 n.) i czy to żyjemy, czy umieramy, dla Boga żyjemy i umieramy (por. Rz 14, 8), to jednak jakże wielu jest, co mało albo nic nie myślą o służbie Bożej. Przeto konieczne byłoby wybrać spośród ludzi wybrańców specjalnych, których zajęciem jedynym byłaby cześć Boska i służba Boska i którzy by w imieniu wszystkich składali dary i ofiary za grzechy.

d. Najprzedniejszym z tych aktów kapłańskich, przez które Bogu cześć dajemy, a na ludzkość spływa błogosławieństwo, jest ofiara. Ofiara jest to akt zewnętrzny i społeczny, przez który kapłan składa Bogu w imieniu całej społeczności ofiarę, by przez nią uznać Jego najwyższe prawa, wynagrodzić Mu za obrazę, wyprosić łaski i złączyć się z Nim węzłami przyjaźni. Tego rodzaju ofiary były już w Starym Zakonie, streszczenie zaś tych wszystkich ofiar, z usunięciem wszelkich dawnych (Hbr 10, 11), znajdujemy w najszczytniejszej Ofierze Nowego Zakonu, we Mszy świętej.

2. Jezus Chrystus wypełnia wszystkie warunki kapłaństwa

Syn Boży, jako Bóg na łonie Ojca, nie może być kapłanem ludzkości. Najdoskonalej równy swemu Ojcu i istotny Jego obraz nie może się upokarzać ani prosić. Z chwilą jednak, kiedy Syn Boży stał się człowiekiem, Synem Bożym i Synem Maryi, wszedł do naszej rodziny, i nic nie tracąc z Boskości, może się uniżać, adorować, wyniszczać, prosić. Jest więc Chrystus naszym najwyższym Kapłanem:

a. Z „ludzi wzięty". Nie tylko jest człowiekiem, aby współczuć z naszą nędzą, lecz ją dźwiga razem z nami. Jest Bratem naszym przez Krew, która płynie
w Jego żyłach, przez niemoce i pokusy, „wyjąwszy grzech". Jest Świętym, bez skazy, najdoskonalszym Człowiekiem, pełnym Ducha Świętego, jest Synem Bożym, w którym sobie Ojciec upodobał (por. Mt 3, 17); jako taki nadaje się do pośredniczenia między Bogiem
obrażonym a grzeszną ludzkością, bo jako człowiek, pełen najwyższego współczucia dla bied naszych, może się upokarzać, cierpieć, umrzeć, złożyć ofiarę ze siebie
dla nas i za nas, aby wsławić swego Ojca, jako Bóg może dać wszystkim swoim uczynkom wartość nieskończoną.

b. Tym samym jednak, że Jezus Chrystus jest najdoskonalszym człowiekiem, z ludzi wziętym, nie jest jeszcze kapłanem; jest nim przez wybór Ojca
swego. Dla ludzi został postanowiony przez wolę Ojca. A żaden sobie czci nie bierze, jeno który bywa wezwany od Boga, jako Aaron. Tak i Chrystus nie
sam siebie wsławił, że się stał najwyższym Kapłanem, ale który do Niego mówił: Syn mój jesteś Ty, Jam Ciebie dziś zrodził (por. Hbr 5, 4-5); a na innym miejscu mówi Pismo o Chrystusie: „Tyś jest kapłanem na wieki według obrządku Melchizedeka" (Ps 110[109], 4; Hbr 5, 6. 10; 6, 20; 7,1.17).

c. Kapłan otrzymuje poświecenie. Chrystus, według myśli Ojców Kościoła, otrzymał tę sakrę, to poświęcenie od pierwszej chwili Wcielenia; dlatego właśnie nazywa się Chrystusem, to jest Pomazańcem; Bóstwo Słowa jest jak święte namaszczenie, którym poświęca swoje człowieczeństwo i daje Jezusowi Chrystusowi władzę i łaski kapłaństwa.
Jezus Chrystus wybrany od wieków rozpoczął Swój urząd kapłański w chwili Wcielenia, jako najwyższy Pośrednik i Zbawca ludzi. Uczynił to nie przez ofiary z bydląt, jak niegdyś w Starym Zakonie, lecz przez ofiarę ze swej woli, poddając ją całkowicie pod wolę swego Ojca. Jezus Chrystus przez swoje posłuszeństwo, posłuszeństwo aż do śmierci (por. Flp 2, 8), przez wyniszczenie się z posłuszeństwa w mękach krzyżowych, krwawych, dał cześć najwyższą swemu Ojcu, czyniąc zadość za nieposłuszeństwo pierwszych rodziców. Nie tylko zadośćuczynił, lecz, przez tę ofiarę z własnej woli i z całego siebie do ostatniego wyniszczenia, wysłużył ten Boski Kapłan wszystkim ludziom zbawienie i wszystkie łaski, których potrzebują, aby się zbawić, jeśli z tymi łaskami współpracują. Jeżeli mieliśmy nieszczęście obrazie majestat Boga, Jezus wstawia się za nami. Zapewnia nas św. Jan: „Synaczkowie, to wam piszę, abyście nie grzeszyli. Ale i jeśliby kto zgrzeszył, rzecznika mamy u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego, a On jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze,
ale i za [grzechy całego] świata" (l J 2, l n.). Jeśli zaś jesteśmy w stanie łaski, a obfitszej pomocy potrzebujemy, On według zapewnienia Pawła „zawsze żyje, aby się wstawiać za nami" (Hbr 7, 25).

d. Kapłan jest na to postawiony, aby ofiarował dary za grzechy. Uczynił to i czyni Jezus Chrystus, nasz Kapłan najwyższy. Daje on Bogu, Ojcu swemu najdoskonalszą Ofiarę. Zapoczątkował ją przez próby całego życia, spełniał tę Ofiarę przy Ostatniej Wieczerzy i w mękach na Krzyżu, dopełnił jej, wstępując do nieba, gdzie okazując Ojcu swemu rany otwarte i swoje zaofiarowane człowieczeństwo nie przestaje nam wypraszać owoców odkupienia i owoców tejże spełnionej Ofiary. Wreszcie w codziennej ofierze Mszy świętej powtarza Ofiarę, już raz spełnioną, z tym samym wyniszczeniem się co i na Krzyżu, lecz w sposób bezkrwawy, przyswajając nam ustawicznie niewyczerpane skarby swego kapłaństwa.

GK 4 (1930) 75-78