5/ Życie Jezusa Chrystusa życiem dziecka Bożego

Twórcą drogi dziecięctwa duchowego jest Jezus Chrystus. Dziecięciem się narodził i od dziecięctwa rozpoczął drogę swoją. Uświęcił on wiek dziecięcy i dziecięctwo swoją pokorą i posłuszeństwem, swoją prostotą i miłością (por. Łk 2, 1-52). Dzieje Jego dziecięcych lat, to najpiękniejsza karta Ewangelii. Swój zawód publiczny zaczyna od chrztu pokuty, a na widok tego upokorzenia Bóg Ojciec z nieba ogłasza Go swoim Synem, a Duch Święty zastępuje na Niego (por. Łk 3, 21-22). Piotr wyznaje Go Chrystusem, Synem Boga żywego (por. Mt 16, 16), na Taborze, gdy odsłania uczniom chwałę swoją u Ojca, znowu głos Ojca nazywa Go Synem najmilszym i każe Go słuchać (por. Mt 17, 5). Przy śmierci na krzyżu, jak dziecko oddaje Ojcu swą duszę (por. Łk 23, 46), a kiedy wszyscy milczeli, setnik ogłasza Go Synem Bożym (por. Łk 23, 47).

W: O. Anzelm Gądek, Traktat o dziecięctwie duchowym, Łódź 2003.