15/ Mistrzyni wzorem cnót. Postulat umiejętności i roztropności

Mistrzyni jest zwierciadłem [ducha zakonnego]. Stąd wymaga się od niej cnót: roztropności, miłości, pobożności i wierności przepisom. W mistrzyni widzą nowicjuszki żywą regułę. Mistrzyni w pierwszym rzędzie ma być wychowana i dlatego musi ciągle wychowywać siebie. Wszyscy mają prawo żądać od mistrzyni, by była wzorem pokory i cichości, by "ogrzewała" dzieci swoje, jak kokosz swoje pisklęta (por. Mt 23, 37), by miała żarliwość o dom Boży (por. Ps 69, 10), o zakon, by nie lekceważyła żadnego przepisu, by [sama] dawała dobry przykład jako formę dobrych uczynków, by miała smak rzeczy Bożych, rozróżniając ducha od ducha, wreszcie by umiała się uczyć z dzieł już gotowych, jak sadzić, podlewać i z łaską Bożą otrzymać wzrost (por. 1 Kor 3, 6) i owoc stokrotny (por. Mt 4, 8).

Szczególniejszy nacisk kładzie się na cnotę roztropności, bo zadaniem jej jest wybrać i przepisać środki najodpowiedniejsze do osiągnięcia celu życia zakonnego, a roztropność nowicjuszek opiera się na roztropności mistrzyni.

W: Mały traktat..., dz. cyt., Łódź 2011.