4/ Wychowanie na bazie dzieł Stwórcy, Zbawcy i Kościoła

Stwórca wszechrzeczy jest najwyższym wychowawcą. On uczynił [całe] stworzenie pod liczbą, miarą i wagą (por. Syr 42, 7), uporządkował dzieła swoje tak w naturze martwej, jak i w ożywionej życiem wegetatywnym, zwierzęcym i rozumnym. Szczególniejszą troską otoczył człowieka i zajął się jego wychowaniem, bo go stworzył na obraz i podobieństwo swoje (por. Rdz 1, 26n). W ciągu wieków wychowywał naród wybrany, w którym złożył skarby swego objawienia się ludzkości do czasu, aż przyszedł największy Wychowawca i Pedagog (por. Ga 3,24), sam Syn Boży w ludzkiej naturze, abyśmy przyjmując Jego naukę i współdziałając z Jego łaską, wychowali się na synów, na dzieci Boże. Skarby umiejętności wychowania złożył w swoim Kościele, aby ten był matką i nauczycielem, by aż do skończenia świata podawał wzory wychowania chrześcijańskiego. Kościół spełniał i spełnia tę misję wychowania narodów, legiony świętych swych wychowanków przedstawia jako wzory Bożego podobieństwa i cokolwiek jeszcze jest dobrego w dziedzinie wychowawczej, wśród [spoganiałych] narodów lub jednostek, jest bezsprzeczną zasługą Kościoła świętego.

W: Mały traktat..., dz. cyt., Łódź 2011.