5/ Formacja kapłanów i osób zakonnych głównym zadaniem Kościoła

Szczególną uwagę zwraca Kościół święty na wychowanie kapłanów i osób zakonnych. Z nich bowiem formują się zastępy wychowawców Chrystusowych, kształtujących do życia Bożego wszystkich chrześcijan.

Zrozumiałe więc będzie, że w łonie Kościoła i w myśl jego zasad, zgromadzenia zakonne wychowują swych członków, aby byli solą świata i świecili przykładem jako miasto postawione na górze (por. Mt 5,13-14).

Najważniejszym problemem w zgromadzeniu zakonnym jest wychowanie. Ono bowiem rodzi [nowych członków], karmi, odziewa, wychowuje, kształci, uświęca, i o ile wychowanie jest zgodne z duchem Kościoła i zakonu, o tyle [istnieje] "święta płodność w zgromadzeniach zakonnych. Jeśli się chce mieć chleb dobry, trzeba ciasto dobrze wyrobić, aby rosło; do siewu pszenicy najpierw należy przygotować rolę; im delikatniejsze kwiaty, rośliny, krzewy, tym więcej potrzebują troski i wiedzy, aby były piękne i przyniosły owoc. Tak i w wychowaniu członków zgromadzenia: jedno pokolenie dobrze wychowane, dobrze wychowa następne. [...] Przeciwnie, zaniedbanie wychowania jest powolnym zamieraniem zgromadzenia w jego wewnętrznym i zewnętrznym rozwoju, suchotniczą tylko egzystencją jego członków.

Sprawdza się tu, co mówi mędrzec Pański w przypowieściach: Przeszedłem przez pole człowieka leniwego i przez winnicę męża głupiego, a oto wszystko zarosło pokrzywami, a pole pokryło się cierniami, a płot z kamienia się rozpadł. Co widząc, pomyślałem sobie i z tego widoku nauczyłem się karności: trochę, mówię, się prześpisz, trochę się zdrzemniesz, założysz na chwilę ręce, abyś odpoczął, a już jako goniec przyjdzie na cię nędza i jako mąż zbrojny, żebractwo (por. Prz 24, 30-34 Wulg.).

W: Mały traktat..., dz. cyt., Łódź 2011.