9/ Osoby wychowywane. Wychowanie trwa całe życie

W dziele wychowania są osoby, które się wychowuje: postulantki, nowicjuszki, profeski ślubów czasowych i ślubów wieczystych. W tej liczbie wychowywanych nie należy pominąć nawet mistrzyni, nawet przełożonych i samej władzy najwyższej, które na swych urzędach mają się wychowywać w wiedzy i praktyce, w pokorze i miłości i przez roztropne stosowanie prawa, [mają] pomnażać wychowanie w sobie i u podwładnych.

Wychowanie rozpoczyna się z chwilą wstąpienia, a kończy się ze śmiercią. Obejmuje ono nie tylko nowicjat i najbliższe lata po nowicjacie, [lecz] obejmuje całe życie zakonne i całokształt życia zakonnego. "A, B, C" w nowicjacie - to jakby pierwsze próby czytania; "D, E, F" - to rozumienie tego, co się czyta, "G, H, I" - to stopniowe przejęcie się zrozumianym życiem, "L, K, M" - to praktyka, a końcowa litera alfabetu, czyli "Omega" - to doskonałość miłości i zjednoczenia się z Bogiem w pełnym wykonaniu powołania zakonnego i karmelitańskiego.

Biada karmelitance, gdy przy końcu życia nie będzie doskonalszą nowicjuszką, niż była na początku, bo gdy na początku ideał był [upiększony] i pełen [kwiatów] na szczytach Karmelu, to na końcu nierzadko szczyty jego [wydają się] wyschłe i bez owocu. A przecież mówi Pismo: Wprowadziłem was do ziemi Karmelu, abyście pożywały owoce jego i to najlepsze cząstki jego (por. Jr 2,7).

W: Mały traktat..., dz. cyt., Łódź 2011.