I. Zasady wychowania. 1/ Społeczna doniosłość wychowania

Nie ulega wątpliwości, że dobro, rozwój i doskonałość każdej większej społeczności, jak Kościoła, państwa czy mniejszej, jak instytutu, zgromadzenia i rodziny, zależy nie tyle od ilości i jakości praw, ile od wychowania i wykształcenia członków, od ich ducha, z jakim i w jakim mają zachować prawa. Największym, więc dobrem, jakie członkowie otrzymują w zgromadzeniu zakonnym, jest wychowanie i wykształcenie do celu właściwego zgromadzeniu. Największym zaś nieszczęściem jest zaniedbanie wychowania, bo z tego zaniedbania wchodzi w młode organizmy [choroba], która żadnym późniejszym zabiegiem nie da się uleczyć; łatwiej bowiem jest nawrócić zatwardziałego grzesznika niż znarowionego zakonnika.

W: O. A. Gądek, Mały traktat o wychowaniu zakonnym, Łódź 2011.