II. Szczególny charakter wychowania zakonnego. 1/ Wychowanie Apostołów przez Chrystusa podstawą nowego ładu i przykładem doskonałego wychowania

Pan Jezus, chcąc "zakon" swój utwierdzić na ziemi i ustalić go w miłości Ojca i w miłości braci (por. Mt 22, 37-40 wg Wulg.), wybrał sobie dwunastu Apostołów i zgromadził koło siebie zespół uczniów, aby ich wychować jako kolumny swego królestwa. Przez trzy lata ich uczył i wyrabiał, tłumacząc im tajemnice królestwa. Ćwiczył ich w cnotach, upominał i karcił, zaprawiał do modlitwy i umartwienia, do miłości i ofiary, utwierdzał ich w wierze, ufności i miłości; jako warunku swojej przyjaźni żądał posłuszeństwa, przelewał w nich swego ducha, jednym słowem odprawił z nimi trzyletni "nowicjat". Modlił się za nich, gdy ich wybierał (por. Mt 10, 1-4; Mk 1, 16-20; Łk 6, 12-16), modlił się, gdy odchodząc do Ojca, zostawiał ich na świecie (por. J 17, 6-19).

Jako streszczenie wszystkich nauk zostawił im swój przykład, czyli kim sam był i czym żył: A był i żył jako Syn, jako Dziecko swego Ojca i dziecięctwo swoje zostawił im jako najwyższą naukę: Jeśli się nie staniecie jako dzieci, nie wejdziecie do królestwa (por. Mt 18, 3).

W: Mały traktat..., dz. cyt., Łódź 2011.