Tom III: Matka Bożego Dzieciątka i dzieci Bożych

Maryjna grupa wybranych przez nas pism o. Anzelma, zwłaszcza młodzieńczych, jest wyraźnie odbiciem jego osobistych związków z Maryją. Poświęcony Maryi jeszcze przed urodzeniem przez matkę, potem cudownie uzdrowiony przez Matkę Bożą Częstochowską, do której ojciec w intencji synka i żony pielgrzymował, w końcu jako nowicjusz poświęcający się formułą Grignona de Montfort Matce Bożej, entuzjazmował się myślą: Jestem dzieckiem najwspanialszej Królowej świata (Notatki nowicjackie). W poematach zaplanował maryjnie całe życie i wyraził zdecydowaną wolę życia miłością Maryi, ofiarnie, z "piętnem niewolnika", wytrwale aż do "śmierci z miłości".

W szeregu artykułów, kazań i konferencji (III-VIII) sławi o. Anzelm głębię tajemnic "predestynowanej" od wieków Niepokalanej i dziewiczej Matki Jezusa. Unoszony podziwem nad Jej pięknem i macierzyńską dobrocią przetwarza maryjne teksty Bernarda i Alanusa w stroficzne wersety. Część osobną stanowią teksty o charakterze historycznym. Podaje w nich o. Anzelm, jak Maryja wypełniała wprost całe życie świętych, była ideałem wiernych wszelkich stanów i powołań oraz "formą życia" zjednoczonego z Bogiem. Rozważa także sens szczegółowych nabożeństw: majowego, różańcowego, szkaplerznego, "Anioł Pański". Nie ujdzie jego uwagi nauka Soboru Watykańskiego II o Maryi (IX-XXI).

Urzeczony pięknem Madonny Ostrobramskiej, a takich impresji maryjnych musiał mieć więcej, przyznał się, że Maryja "Matka Miłosierdzia" serc wszystkich ukojenie "uwięziła" także jego serce.

Łódź 1998, ss. 207 + 8 fotografii.