Tom VIII: Mała historia Dzieciątka Jezus

Rozmyślania na Adwent i okres Bożego Narodzenia

W dziesięć lat po Traktacie o. Anzelm napisał siostrom swojego Zgromadzenia nowy zbiór rozmyślań, będących w swej oryginalnej formie kontemplacjami obejmującymi poszerzone horyzonty obrazu - przez ogląd tajemnicy Bożego Macierzyństwa Maryi, wewnętrznego życia Najświętszej Rodziny w Nazarecie i wtajemniczanego stopniowo we wszystko dziewiczego Oblubieńca - św. Józefa.

Mała historia Dzieciątka Jezus jest ostatnim, systematycznym i dydaktycznym wykładem ducha dziecięctwa, jaki zostawił o. Anzelm w testamencie swemu Zgromadzeniu. Ukończył jego opracowanie 15 października 1965 r., równe cztery lata przed śmiercią. Szczególną wartość tym rozmyślaniom nadaje fakt, że o. Anzelm pisze je w okresie swojego najbardziej intensywnego życia duchowego. Wśród kontemplacyjnych oschłości, które przeżywa jak starzec Symeon oczekujący nawiedzenia (por. Łk 2, 25), sięga do zdrojów Pisma Świętego i pism Ojców Kościoła. Może nawet nie uświadamiał sobie tego, że na potrzeby posoborowej odnowy pozostawia przykład medytacji biblijnej i teologicznej.

Tajemnice Wcielenia Słowa Bożego, Macierzyństwa Bożego Najświętszej Maryi Panny, dziecięctwa Jezusa oraz życia Świętej Rodziny bierze za podstawę życia duchowego, a zwłaszcza formacji zakonnej. Nazaret i Betlejem stanowią szkołę życia ewangelicznego, w której Dziecię Jezus jest Mistrzem wszelkich umiejętności, pracy, modlitwy i ofiary. 

Na drodze dziecięctwa duchowego, wytyczanej dziesiątki lat przez Założyciela, w końcowej fazie osobistego rozwoju odczuwa się mistyczny powiew. Łaska powołania do życia konsekrowanego pociąga ku doświadczalnemu przeżywaniu tajemnicy synostwa Bożego, które staje się dostępne w szarzyźnie codziennego życia i w trudach apostolstwa nie mniej niż wśród uniesień miłości ku Chrystusowi i Kościołowi. W ostatniej medytacji ukazuje się życie z mistycznymi, realnymi perspektywami, które to wyżyny rzeczywiście osiąga się, jeśli zdąża się na nie prostą drogą Woli Bożej. Łaska dziecięctwa Bożego dojrzewa wreszcie na krzyżu, podobnie jak na drzewie krzyża w sposób najdoskonalszy wyraził Chrystus swój synowski stosunek do Ojca (por. Ps 31, 6; Łk 23, 46). Żłóbek, warsztat pracy w Nazarecie, krzyż na Golgocie, tabernakulum i niebo, to wymiary "szerokości i długości, wysokości i głębokości" miłości (por. Ef 3, 18), jaką daje nam poznać Chrystus. 

Archiwum Założyciela, Łódź 2004.